Moja fotoprzygoda Krzysztof Stasiaczek

Najbardziej emocjonująca dziesiątka roku 2011

2011-12-28T22:00:00.002+01:00

Jak głosi tytuł mojego bloga fotografia jest dla mnie największą przygodą. Przygoda, jak to przygoda, wiąże się z podniecającymi przeżyciami, zapamiętywanymi na długie lata. Jak w roku ubiegłym poklasyfikowałem moje fotograficzne przeżycia i stworzyłem " TOP 10 fotoprzygoda 2011". Zdjęcia nie klasyfikowałem wg. artystycznych i technicznych walorów. Jedynym kryterium były odczucia i emocje które towarzyszyły ich powstawaniu.

Miejsce pierwsze, Gold ;-) WILK
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/03/wilk-na-czerwonym-torfowisku.html

Miejsce drugie, Silver ;-) WILK
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/03/wilk-na-lodzie.html

Te dwie fotograficzne przygody podsumuję razem. Wilki są moją pasją i obsesją. Gdy o nich mówię zaczynają mi się świecić oczy a na samą myśl o ich spotkaniu po grzbiecie przechodzą mi ciarki. Chciałbym zdobyć zaufanie watahy i jak Shaun Ellis przeżyć kilka miesięcy razem z dziką watahą.

Miejsce trzecie ORLIK KRZYKLIWY
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/06/historia-pewnej-zasiadki-i-zwiazanymi-z.html

Do dziś pamiętam te długie przygotowania i rozdygotane serce gdy wreszcie ujrzałem ptaka tuż przed czatownią.

Miejsce czwarte. SÓWECZKA
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/09/chyba-najwieksz-niespodzianka-tego-roku.htm

To naprawdę była niespodzianka i zaskoczenie. Okazało się że ptaszek którego do tej pory oglądałem tylko na zdjęciach i w najśmielszych marzeniach nie myślałem że kiedykolwiek uda mi się go zobaczyć, żyje kilkaset metrów od mojego domu.

Miejsce piąte BŁOTNIAK STAWOWY.
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/04/skrzydlaty-drapieznik-na-patykowatych.html
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/05/denerwujacy-brak-umiejetnosci.html

Były to pierwsze moje zdjęcia błotniaka stawowego. Bardzo fascynował mnie w kwietniu i maju. W czerwcu stał się jednak natrętnym intruzem podczas zasiadek na orlika.

Miejsce szóste. RYCYK (a właściwie wszystkie zdjęcia z wyprawy nad Biebrzę)
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/04/biebrza-ach-biebrza.html

Biebrza jest fascynująca a bagna wciągają ;-)

Miejsce siódme. KUKUŁKA
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/06/ciekawe-ptaki-woko-domu.htm

Klimat i atmosfera towarzysząca wykonaniu tych zdjęć była bajeczna. Krótka czerwcowa noc wymuszała bardzo wczesną pobudkę, łąki zasnute mgłą a gdzieś w pobliżu rozlegało się kukanie.

Miejsce ósme. WILGA
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/06/na-pomoscie.html

Słyszałem ją za każdym razem gdy szedłem na pomost, trudniej było ją dostrzec. Długotrwałe zasiadki i przemyślne maskowanie nie dały efektu i nie udało się zrobić zdjęcia z odpowiedniej perspektywy. Potem było jeszcze nie w pełni opierzone pisklę które znalazłem na ziemi w pokrzywach. Posadziłem je na gałązce półtora metra nad ziemią i mogłem się przekonać że w ciągu 2 dni jakimś cudem wdrapało się czterokrotnie wyżej. Musiało być dokarmiane przez dorosłe ptaki bo na ziemi było pełno "guano". W połowie listopada gdy na drzewach nie było już liści zauważyłem gniazdo. Codziennie idąc na pomost przechodziłem dokładnie pod nim, mając je ok 8 m nad głową.

Miejsce dziewiąte. JELEŃ BYK (na wydmach w Łebie)
http://www.stasiaczek.blogspot.com/2011/10/podsumowanie-rykowiska.html

Wybrałem się na ptaki, sfotografowałem jelenia ;-) Emocji było jednak tyle samo a może nawet więcej

Miejsce dziesiąte. SARENKA

Klimat chwili zapierał dech. Było tuż po zachodzie, powietrze było jeszcze czerwone od zachodzącego słońca. Nad łąką snuły się mgły raz wyżej, raz niżej, z których niespodziewanie wyłoniła się ta sarenka.

Na koniec zdjęcie z typu 'Od kuchni" Moi koledzy w czatowni na porannej zasiadce na ptaki. Postawili czatownię na pastwisku, resztę już widać na zdjęciu :)))))
Krowy zjadły maskowanie.

W Nowym Roku życzę wszystkim czytającym dużo szczęścia i humoru takiego jak na zdjęciu powyżej. Fotografującym zaś kadrów które dostarczą im satysfakcji i emocji.

Idzie na zimę,drapole fotografować czas zacząć!

2011-10-31T22:09:00.000+01:00

Ruszyły moje budy. Najpierw jedna, pod koniec września, ta na łące, później, w trzeciej dekadzie października druga na bagnie. Na razie główna przynęta to porcje rosołowe z marketów ale była też sarenka i liski znalezione na szosie, rybki od rybaków i wędkarzy, odpadki poubojowe od rolników. Odnowiłem kontakty z myśliwymi i na fermach danieli i indyków, tak że jest szansa na coraz więcej karmy i wkrótce znajdzie się też coś pod trzecią budą. Ważne żeby starczyło tego na całą zimę, bo przyzwyczajone ptaki muszą mieć stały dostęp do żeru.
Pod budami głównie kruki. W okolicy koczuje stado złożone z około pięćdziesięciu osobników, głównie dosyć młodych ptaków. W grupie są na tyle zuchwałe że nawet bieliki niechętnie siadają przy czatowni. A jeżeli się już zdecydują, to tylko na chwilę żeby coś porwać i spokojnie skonsumować na uboczu. Chyba że chwilowo nie ma kruczej bandy, przysiadają i na miejscu szarpią i wcinają przynętę. Był też jeden nieoczekiwany gość. Któregoś przedwieczora gdy przed czatownią zrobiło się już całkiem cicho, wylądował jastrząb. Kilka razy skubnął dużą porcję kulinarną z gęsi, chciał ją porwać, była jednak solidnie przymocowana, usiadł na patyku, pomyślał chwilę i odleciał. Myszołowy udają że nie interesują się przynętą ale trzymają się w pobliżu i pewnie czekają na moment gdy przy czatowni nie ma konkurencji.

Podsumowanie rykowiska.

2011-10-31T21:00:00.000+01:00

Koniec października, można wiec uznać rykowisko za zakończone. Co prawda zdarzało mi się słyszeć jeszcze w listopadzie porykujące byki ale są to bardzo rzadkie przypadki.
Tegoroczne rykowisko w najbliższej okolicy było jednym z najintensywniejszych od kilku lat. Przyczyną był zapewne wysyp żołędzi, tak intensywny jakiego nie pamiętam od dobrych kilkunastu lat. Dostatek wysokobiałkowej karmy spowodował napływ łań ze wschodnich rejonów Puszczy Piskiej, gdzie przeważają ubogie siedliska a dominującym gatunkiem jest sosna. Za łaniami ściągnęły byki, co spowodowało że w okresie kulminacyjnym rykowiska, tj. pod koniec września, las huczał ryczącymi jeleniami. Paradoksalnie, mimo takiej obfitości jeleni, niełatwo było zrobić im zdjęcia. Obfitość karmy w drzewostanach spowodowała że chmary nie miały potrzeby wychodzenia na otwartą przestrzeń a w lesie wiadomo jak jest, wieczorem szybko robi się ciemno a rano długo panuje półmrok i trudno o udane kadry.
Żeby było śmieszniej, jednym z moich pierwszych kadrów rykowiskowych był młody byczek sfotografowany.... na wydmach w Słowińskim Parku Narodowym, gdzie pojechałem fotografować przeloty siewkowców. Była bardzo wczesna poranna pora, jeszcze szarówka, gdy ze sprzętem przedzierałem się przez Wydmę Łącką w kierunku morza. Niespodziewanie spłoszyłem chmarę jeleni z bykiem stadnym. Gdy wygrzebałem z plecaka aparat, udało mi się zrobić tylko "pseudoart" kibicującego młodego byczka.

W mojej Puszczy udało mi się sfotografować kilka byków, jednak większość z tych kadrów robiona była w bardzo trudnych warunkach świetlnych i nie należą do szczególnie udanych.

Zawsze marzyłem o kadrze byka w momencie kiedy ryczy. W tym roku udało mi się to pierwszy raz. Szkoda tylko że w tle znalazł się tyłek łani który wygląda jak wielki grzyb ;-)

Najpiękniejszym bykiem którego złapałem w kadr podczas tegorocznego rykowiska, był dosyć młody nieregularny czternastak o pięknym pokroju wieńca i zadatkami na kapitalnego byka.

Chyba największa niespodzianka tego roku.

2011-09-25T23:57:00.002+02:00

Tego naprawdę się nie spodziewałem, ale po kolei. Kilka dni temu podczas wczesnorannej leśnej zasiadki na ryczące jelenie, usłyszałem głos ptaka który zupełnie był mi nieznajomy. Po powrocie do domu miałem sprawdzić w moich nagraniach głosów ptaków co to za gatunek. Pora o której odzywał się ptak sugerowała mi jakąś sowę. Po powrocie do domu wpadłem jedna w wir zawodowych obowiązków i rozpoznanie ptaka po głosie odłożyłem na później. Na weekend wpadł do mnie na fotografowanie rykowiska Jacek. Wspomniałem jemu o usłyszanym nieznanym gatunku ptaszka. Jacek w swoim telefonie miał głosy wielkiej ilości ptaków. Zasugerowałem żeby odtworzył mi sóweczkę i włochatkę bo tak coś mi po głowie chodziły te gatunki. Na pierwszy ogień poszła sóweczka i już wiedziałem że właśnie ją usłyszałem kilka dni wcześniej. Rano wyjechaliśmy z Jackiem w plener. Była szarówka a nad łąkami snuły się mgły. Postanowiliśmy podskoczyć nad jezioro Malinówka, jest tam stara binduga z której można robić fajne wschody słońca. Rzeczywiści Jacek napykał całą masę fotek, mi nie szło najlepiej, landszafty to nie moja specjalność. Skupiłem się więc na ptasiarstwie :))

Gdzieś w pobliżu porykiwały jelenie, próbowaliśmy je podejść ale bez skutku. W powrotnej drodze zahaczyliśmy o leśne jeziorko dystroficzne ale światło było już dosyć ostre i nie było co marzyć o udanych zdjęciach.

Na sam koniec zostawiliśmy sobie sprawdzenie sóweczki. Jacek to specjalista od sów, jest autorem pięknego i sławnego zdjęcia sóweczki siedzącej na przydrożnej kapliczce. Gdy wysiadaliśmy z samochodu po jego minie widziałem że sceptycznie podchodzi do moich sugestii. Wziął tylko głośniczki i mp3 nie wyjmował nawet aparatu. Doszliśmy do miejsca gdzie jakoby słyszałem sóweczkę. Jacek odtworzył jej głos z mp3. Na drzewach zrobił się straszny rwetes. Sikory, pełzacze, rudziki i inne ptaki zaczęła krążyć nad nami wydając alarmujące głosy. W tym momencie Jacek bardziej wiarygodnie potraktował moje wcześniejsze sugestie. Przemieszczaliśmy się wolno przez las i co jakiś czas odtwarzaliśmy głos sóweczki. W końcu usłyszeliśmy to na co czekaliśmy. Sóweczka odezwała się w odległości ok. 50 metrów. Podeszliśmy jeszcze kilka metrów i jej głos usłyszeliśmy w gałęziach drzewa nad nami. W końcu ją zobaczyliśmy gdy przefrunęła z drzewa na drzewo, obskakiwał ją rój sikor. Pomyślałem co za biedna sowa. Jacek nie zastanawiając się długo, ruszył do samochodu po aparat Ja próbowałem gwizdem naśladować jej głos, z niezłym skutkiem. Po powrocie Jacka kilka razy zawabiliśmy i sóweczka usiadła bardzo nisko na dębowej gałęzi. W zasadzie w ogóle nie była płochliwa. Obchodziliśmy drzewo ze wszystkich stron i do woli mogliśmy ją fotografować z bliskich odległości.

Moje czatownie - propozycja dla fotografów

2011-09-13T00:03:00.001+02:00

Większość prezentowanych dotychczas zdjęć powstała z ukryć które wybudowałem w ciągu ostatnich trzech lat. Część z nich to prowizoryczne szałasy które stawiałem dla sfotografowania jakiegoś jednego gatunku ale kilka z nich to dosyć solidne konstrukcje budowane z myślą o korzystaniu z nich przez kilka sezonów, postawione w miejscach gdzie często obserwowałem ssaki i ptaki. Dodatkowo dla zwabienia zwierząt wykładam przy nich karmę.

Oto moje czatownie:

Dwuosobowa czatownia na dużej 30 hektarowej, śródleśnej łące. Z czatowni tej fotografowałem bieliki, myszołowy, jelenie, lisy jenoty i jeden raz wilka. Czatownia jest wkopana w ziemię na głębokość ok 70 cm.

Trzyosobowa czatownia, ziemianka, na śródleśnej półhektarowej polance. Z czatowni tej fotografowałem bieliki, kruki, myszołowy, po jednym razie przy czatowni zawitał orzeł przedni, myszołów włochaty i jastrząb.
Ukrycie jest wkopane na głębokość 1,5 m a nad ziemię wystaje tylko ok. pół metra budowli. Jest świetnie zamaskowane (na zdjęciu w głębi za samochodem)

Jednoosobowa czatownia na łące przy domu. Z ukrycia tego fotografowałem błotniaki, myszołowy i drobne ptaszki, wiem jednak że zalatywał tu orlik krzykliwy i kania czarna, których jednak nie udało mi się sfotografować.

Nowa czatownia na bagnie przy kąpielisku dzików i jeleni. Ukrycie wybudowane w tym roku w sierpniu z myślą o fotografowaniu jeleni i dzików przychodzących tu zażywać błotnych kąpieli, w okolicy kilkakrotnie też obserwowany był łoś. Do tej pory udało mi się tu sfotografować tylko dziki ale czatownia funkcjonuje raptem 3 tygodnie.

Trzyosobowa czatownia na kilkuhektarowym torfowisku. Udał mi się tu sfotografować bieliki, myszołowy, błotniaka stawowego, dzięcioła czarnego, kruki, lisy i jeden raz wilka.

Mała jednoosobowa czatownia na łące przy domu do fotografowania ptasiej drobnicy. Fotografowałem z niej sikory, dzwońce, trznadle, sójki, krętogłowa, kukułkę, dzięcioła zielonego i dużego.

Bardzo chętnie udostępnię moje ukrycia pasjonatom fotografii przyrodniczej. Dla osób które skorzystają z zakwaterowania w moim gospodarstwie agroturystycznym, udostępnię czatownie za opłatą 35 zł/dzień. W ramach tej kwoty dowiozę do czatowni i odbiorę po fotografowaniu, ponadto zaopatrzę czatownię w przynętę .
Więcej na temat zakwaterowania i fotografowania : www.majcz.pl

Historia pewnej zasiadki i związanymi z nią wielkimi przygotowaniami.

2011-06-27T19:23:00.003+02:00

Jednym z ptaków który mnie od dawna rajcował był orlik krzykliwy. "Od zawsze" gnieździły się w pobliskim starym sosnowym lesie, na torfowisku. Znałem nawet lokalizację gniazda, ba mało, gniazd bo co jakiś czas wyprowadzały lęg z innego gniazda by po kilku latach wrócić znowu do gniazda które wcześniej zajmowały. Nieodłącznym elementem miejscowego krajobrazu był majestatyczny ptak krążący nad okolicą i niosący w dziobie a to mysz, a to żabę a to znowu padalca. A we wrześniu akustycznym akcentem okolicy było żebrzące, głośne nawoływanie młodego orlika, siedzącego na czubku sosny na skraju łąki.
Zdjęć orlików mam w swojej kolekcji całą masę ale były to wszystko zdjęcia z dalszej odległości i raczej tzw. "środowiskowe". Zapragnąłem mieć atlasik, taki jak to mówi mój kolega Zbyszek "Al", czysty i sterylny. Na marginesie, jest on specjalistą i przyjemnie ogląda się jego zdjęcia.
W zeszłym roku próbowałem już zwabić orlika na mięsko, jednak bez rezultatu. Z przynęty korzystały lisy i jenoty, orlik ją olewał.
W tym roku, przed sianokosami przygotowałem sobie szałas pod rozłożystą olszą i czekałem na skoszenie łąki. Orliki bardzo chętnie polują na świeżo skoszonych łąkach, zarówno na piechotę, z zasiadki na drzewie i z lotu patrolowego.

Za przynętę posłużyła imitacja myszy wykonana ze sztucznego futerka kołnierza starej kurteczki, mojej wnuczki ;-). Myszkę w ruch wprawiał mechanizm rozmontowanej chińskiej zabawki ( kotek machający łapką- perpetum mobile poruszane elektromagnesem).

Dodatkowo obok wykładałem niewielkie porcje rosołowe przywiązane sznureczkiem do wbitego w ziemię kołeczka.
Przez tydzień próbowałem w ten sposób zwabić orlika.

Pierwszymi ptakami które zainteresowały się ruszającą "myszką", były drozdy, siadały w odległości kilku metrów od ruszającej się przynęty i z zainteresowaniem się jej przyglądały.

Drugiego dnia "myszkę" zaatakował błotniak i to tak skutecznie że mechanizm wymagał naprawy ale jakoś to przetrwał. Błotniak po zorientowaniu się że zaatakował niejadalny przedmiot, zabrał się za pałaszowanie porcji rosołowej. I tak było przez kolejnych kilka dni, z tym że błotniak zupełnie ignorował ruszającą się przynęty a wcinał kolejne porcje rosołowe. Zacząłem traktować błotniaka jako natrętnego intruza, ile w końcu można zrobić zdjęć temu ptakowi.

W niedzielę, szóstego dnia moich eksperymentów, nastawiłem się na długie czatowanie. I jak to często mi się zdarza przysnąłem w mojej czatowni. Obudziła mnie jakaś wrzawa na przedpolu czatowni. Przez siatkę maskującą zobaczyłem orlika krzykliwego stojącego kilkanaście metrów przed czatownią w miejscu gdzie wyłożyłem porcję rosołową. Kiwającej się "myszki" nie było widać. Domyśliłem się co musiało nastąpić. Prawdopodobnie błotniak jak zwykle pałaszował porcje rosołową, przepędził go patrolujący łąkę orlik. Zaatakował sztuczną myszkę, stwierdził jednak że jest niejadalna i zabrał się za porcję (są to tylko moje przypuszczenia ale bardzo prawdopodobne). Dalszą część zdarzenia miałem już możliwość obserwować; orlik kilkakrotnie próbował porwać porcję rosołową, była jednak przywiązana sznurkiem.

Któreś z kolejnych szarpnięć było jednak tak mocne że na sznurku pozostała tylko szyjka kurczaka a z pozostałą częścią ptak odfrunął. Udało mi się zrobić, kilka zdjęć orlika, "czystych i sterylnych" jak nazywa je mój kolega Zbyszek "Al" i to było moim celem :)))

Lisek, lis, lisiura.

2011-06-25T09:15:00.002+02:00

Lis uważany jest za cwaniaka i spryciarza . Przebiegłość ma wypisaną w swojej twarzy. Wystarczy w nią tylko spojrzeć i już wiadomo z jak szczwaną sztuką mamy do czynienia.

Potrafi pokazać języczek, co zapewne jest przejawem jego nonszalancji ;-)

Ułatwia sobie życie jak może, zamiast przedzierać się przez trawy pełne kleszczy, dużo wygodniej jest mu iść po torze kolejowym.

A gdy już wykona taki skok, możemy być pewni że za chwilę schrupie myszkę.

Na pomoście.

2011-06-25T08:55:00.000+02:00

Pas trzcin na jeziorze zamieszkują ptaki wydające szybkie i skrzecząco-trzeszczące głosy. Gdy cicho się przysiądzie na pomoście, przedzierającym się przez trzciny można zaobserwować ptaszki które wydają te dźwięki. Są bardzo ruchliwe i sprytne, z cienkiej trzcinki lub gałązki wydają swoje trzeszczące głosy, oznajmiające o zajętym terytorium.
Ptaszki te to trzcinniczek

i rokitniczka

Jakże kontrastowo, przy skrzeczącym głosie trzcinniczka i rokitniczki brzmi głos wilg, które upodobały sobie olsze nad jeziorem. Pogwizdywanie wilg brzmi jak flet, chociaż czasem potrafią nieprzyjemnie dla ucha zaskrzeczeć tak jakby chciały dopasować się swoim głosem do skrzeczącego towarzystwa w trzcinach.

Ciekawe ptaki wokół domu.

2011-06-25T08:40:00.001+02:00

Początek maja to czas kiedy możliwe jest stwierdzenie niektórych gatunków ptaków na swoim terenie, wsłuchując się w ich głosy. Myślę tu o ptakach które trudno jest zaobserwować ale oznajmiających swoją obecność głosem.
Postanowiłem poświęcić trochę czasu takim właśnie gatunkom. Do tego celu wykorzystałem starą czatownię z której fotografowałem zimą małe ptaszki przy karmiku. Wokół czatowni powystawiałem kilka różnorakich patoli na których miały siadać ptaki.

W czatowni siadałem bardzo wcześnie rano, kiedy było spokojnie a światło miało przyjemny kolor. Żeby jednak sprowokować ptaki aby usiadły tam gdzie chciałem, posłużyłem się nagraniami ich głosów, które odtwarzałem w czatowni na starym magnetofonie.
Na pierwszy ogień poszła kukułka. Od pierwszych dni maja słyszałem jej kukanie wszędzie wkoło, nigdy jednak jej nie widziałem.
Gdy odtworzyłem jej głos usłyszałem że odpowiedziała gdzieś w pobliżu. Po kilku minutach usiadła na jednym z przygotowanych patyków. Zrobiłem kilka zdjęć i to mi wystarczyło, nie chciałem jej więcej denerwować.

Następnym ptakiem którego spróbowałem przywabić głosem, był krętogłów. Często słyszałem tego ptaka w koronie klonu rosnącego na moim podwórzu. Skutecznie jednak krył się wśród liści , tak że o zrobieniu jakiegokolwiek zdjęcia nie było mowy.
Przez dobre pół godziny odtwarzałem jego głos z magnetofonu, bez rezultatu. Gdy już straciłem nadzieję na przywabienie ptaka, nagle odezwał się gdzieś w pobliżu. Przez szparkę w czatowni zauważyłem że przefruwa z jednego na drugi patyk, które wcześniej wystawiłem wokoło. Udało mi się zrobić kilka zdjęć na różnych patyczkach.

Koło mojego domu gnieździ się też dzięcioł zielony. Nie wiem gdzie jest dziupla ale od kilku lat wczesnym rankiem słyszę jego głos a czasem udawało mi się nawet go zaobserwować w jego szybkim locie. Zawołanie dzięcioła zielonego brzmi jak szyderczy śmiech i jest tak charakterystyczne że trudno je pomylić z głosem innego dzięcioła. Postanowiłem również spróbować i jego przywabić. Gdy usłyszałem w oddali jego chichot odpowiedziałem mu takim samym głosem z magnetofonu, i tak krok po kroku przywabiłem go pod czatownię. Ptak był jednak podejrzliwy i ostrożny i niechętnie się pokazywał zza pieńka sosenki którą wkopałem koło ukrycia. Niemniej udało mi się zrobić pierwsze zdjęcie tego dużego dzięcioła.

Każdemu gatunkowi poświęciłem jeden poranek. Po zrobieniu zdjęć nie denerwowałem już więcej ptaków

Bobry.

2011-05-03T17:02:00.000+02:00

O rozpoczęciu budowy tej żeremi wiedziałem już w zeszłym roku. Bobry zaczęły ją budować pod koniec lata, czyniąc jednocześnie na stromym brzegu jeziora niezłą demolkę

Zimą była to już potężna budowla. Chodząc po lodzie widać ją było z daleka.

Żeby ściąć tyle drzew a potem ułożyć z nich porządny kopiec potrzeba zapewne było dużo czasu. Nigdy jednak nie spotkałem tam bobra nie słyszałem nawet trzasku obalanego drzewa i plusku wody gdy spadało do wody a mieszkam od tego miejsca 500m. Cała praca musiała odbywać się w nocy i być dobrze zorganizowana. Wiosną pływając łódką po jeziorze wydawało się że żeremie jest niezamieszkane ale obok na grubym dębie widać było świeże ślady żerowania bobra

Kusiło mnie aby przyłapać bobry na nocnym urzędowaniu. Jedynym sposobem było fotografowanie z lampą błyskową . Było prawie ciemno gdy zauważyłem dwa bobry płynące wzdłuż brzegu. Mimo że miałem włączone wspomaganie AF lampą błyskowa, z wielkim trudem udało mi się ustawić ostrość na płynącym bobrze. Zwierze jakby nie zwracało uwagi na błyski i spokojnie płynęło przed siebie, chyba jednak bacznie przyglądał się miejscu skąd coś błyskało.

Szybko zapadły całkowite ciemności. O aktywności bobrów świadczyły tylko pluski w wodzie i chrupanie ich zębów na pniach drzew. O zdjęciach nie było co marzyć.

Denerwujący brak umiejętności.

2011-05-01T12:15:00.002+02:00

W ten weekend miałem być nad morzem na krajobrazowym plenerze u Małgosi. Wyjazd był jednak niemożliwy. Nic nie stało jednak na przeszkodzie żeby odwiedzić z aparatem moje ulubione ostatnio miejsce.
Pogoda w sobotę była piękna. Słoneczny dzień, choć niezbyt ciepły. Pod wieczór zrobiły się piękne warunki do fotografowania. Niebo lekko się zamgliło a powietrze zrobiło się pomarańczowe.
Przy czatowni byłem krótko po siedemnastej. Wyćwiczone czynności: ubieram wodery, porcja rosołowa na trzciny, tym razem przywiązana sznurkiem do kołka wbitego w dno jeziora, wodery z nóg, karimata, statyw i aparat do czatowni i już kładę się w mojej budce.
Na jeziorze jest dzisiaj jednak inaczej niż za każdym poprzednim razem. Pierwszy dzień sezonu szczupakowego, ponadto pierwszy dzień długiego weekendu. Na wodzie jest kilkanaście łódek, wędkarze czeszą blachami jezioro, po wodzie niosą się rozmowy wędkarskie. Podsłuchałem nawet primaaprilusowy żart z jednej z wędkarskich gazet o wprowadzaniu do polskich wód super atrakcyjnej wędkarsko ryby o głowie szczupaka i ogonie węgorza dorastającej do 100 kg !! :)))
Ale ma być o ptakach.
Leżąc w budce myślałem o sensie czatowania w takich niespokojnych warunkach, na ptaka z natury ostrożnego. Położyłem się nawet na wznak i oddałem się marzeniom o fotograficznym sprzęcie westchnień; teleobiektyw 400/2,8 , do tego 24-105/4 nie lepiej 24-70/2,8 , body chyba....... . z zamyślenia wyrwał mnie nagły szelest trzcin. Obracam się na bok patrzę w dziurkę obserwacyjną, jest mój znajomy. Wylądował jednak w innym miejscu niż zwykle, trochę dalej od przynęty ale też w obrębie wygniecionych trzcin. Jest jakiś niespokojny, ale wydaje mi się że nie z powodu tego co dzieje się na wodzie, tylko raczej z powodu czegoś co jest w powietrzu. Cały czas patrzy do góry, ja jednak nic nie widzę, nad sobą mam dach z trzcin.
Ostrość jednak mam ustawioną na ptaka, włączone Al Servo i palec w gotowości do uruchomienia spustu migawki. Ptak stoi jednak jak zamurowany, od patrzenia w wizjer cierpnie mi powieka i gałka oczna :)

Próba cierpliwości kończy się po około 15 minutach. Błotniak zrobił kilka kroków po leżącej trzcinie i poderwał sie w kierunku porcji rosołowej. Na to czekałem, staram sie mierzyć środkowym punktem AF w głowę ptaka i naciskam spust migawki z całej siły jakbym chciał wycisnąć z aparatu więcej klapnięć niż dała mu fabryka.W czasie tego krótkiego lotu aparat "wyprodukował" 8 klatek. Super okazja została jednak zmarnowana. Każde ze zdjęć ma jakiś feler.

Co za pech że błotniak ma takę dużą rozpiętość skrzydeł :((

A tu dlaczego Canon nie przewidział że ptaki można fotografować w kadrach pionowych i dlaczego wbrew zamierzeniom fotografa, aparat uparcie nie chciał ustawić ostrości na głowie ptaka :((

Albo tu dlaczego, gdy ptak zmieścił się już w kadrze i ostrość była tam gdzie należy kompozycja wyszła taka gó......iana.

Obraziłem się na Canona że produkuje takie badziewiaste aparaty a na błotniaka że nie chce pozować tak jak sobie życzę. Ale jeszcze pokażę że takim byle jakim sprzętem można sfotografować tak krnąbrnego ptaka ;-) ;-)

Skrzydlaty drapieżnik na patykowatych nóżkach.

2011-04-25T12:02:00.002+02:00

Obfite opady śniegu podczas tegorocznej zimy spowodowały miejscowe wyłożenie trzciny porastającej brzegi pobliskiego jeziora. Postanowiłem wykorzystać to do fotografowania błotniaków stawowych, które w zeszłym roku obserwowałem w tamtej okolicy.
Na brzegu jeziora zbudowałem ukrycie z trzciny. Po skończeniu pracy byłem nawet zadowolony z mojego dzieła. Było niezłe architektonicznie :)) dobrze komponowało się z krajobrazem :)) i wykonane było z surowców ekologicznych :))

Za przynętę posłużyć miały dwie kury. Dostałem je od sąsiadki gdy podwórkowy Reksio zbyt gorliwie potraktował swoje obowiązki i podusił biedne kury, gdy te jakimś cudem wydostały się z przeznaczonej dla nich zagrody. Szczególnie jedna z nich była cenna. Była to tak zwana zielononóżka, mocno poszarpana ale z barwy upierzenia i nóżek mogła uchodzić za jakiegoś dzikiego ptaka, chociażby kropiatkę.
Późnym popołudniem podłożyłem tę właśnie kurę na połamane trzciny i położyłem się w mojej czatowni, przygotowany na długie czatowanie. Jakież było moje zdziwienie gdy po około pół godzinie wylądował przy niej błotniak stawowy i bez jakiejkolwiek ostrożności i ceregieli zaczął ją konsumować. Byłem przyzwyczajony do ostrożności ptaków drapieżnych, które zanim dobierały się do przynęty lądowały gdzieś w oddali oraz długo badały i obserwowały teren.
Ten jegomość był wprost bezczelny, interesowała go tylko kura.

Był tak zajęty konsumpcją że mogłem pozwolić sobie na zmianę obiektywu i robić zdjęcia szkłem 200mm

Ptak skubał kurę dobrą godzinę i gdy najadł się do woli normalnie odleciał. Postanowiłem jednak pozostać w moim ukryciu. Liczyłem że skoro tak łatwo dał na przynętę skusić się błotniak to może tak samo łatwo pójdzie z kaniami czarnymi które corocznie gnieżdżą się po drugiej stronie jeziora, tym bardziej że zauważyłem jedną krążącą nad jeziorem.

W tym czasie bardzo poprawiło się światło, słońce wyszło zza chmur i zaczęło ładnym złotym kolorem podświetlać miejsce gdzie wyłożyłem przynętę.
Nagle na przynęcie wylądował ptak, był to również błotniak stawowy ale z pewnością inny osobnik. Podobnie jednak jak poprzedni, nie wykazywał żadnej ostrożności i łakomie pałaszował kurę. W pewnej chwili myślałem że się udławi bo jeden z większych kęsów, chyba wraz kością utknął mu w przełyku. Wydawało mi się nawet że zaklinował się gdzieś w gardzieli wypychając mu skórę na górnej części szyi.

Ptak dłuższy czas męczył się z przełknięciem dużego kęsa w końcu z niemałym trudem mu się to udało. Gdy z kury zostało już niewiele złapał w szpony kurzą łapę, wraz z kością udową i odfrunął. Sam moment odlatywania wyszedł niezbyt ostro gdyż w aparacie nie miałem ustawionego ciągłego autofokusa.

W taki sposób w jedno popołudnie dwa błotniaki stawowe rozprawiły się z kurą ważącą około kilograma.

Biebrza ach Biebrza

2011-04-24T20:27:00.002+02:00

Do Osowca czyli centrum Biebrzańskiego Parku Narodowego mam około 130 kilometrów i jakoś nigdy wcześniej nie wpadło mi do głowy żeby wybrać się nad Biebrzę z aparatem. Może dlatego że wokół mam tyle tematów do fotografowania i mam na nie tyle pomysłów że aby je zrealizować potrzebowałbym kilku lat.
Ale trafiła się okazja. Moja znajoma z jednego z portali fotograficznych, Kasia organizowała plener w BPN. Pomyślałem że to dobra okazja żeby poznać biebrzańskie zakamarki, na plenerach zawsze jest kilka osób dobrze zorientowanych w terenie i nie traci się czasu na poznawanie okolicy.
Teraz z perspektywy kilku dni po plenerze, myślę że była to piękna fotoprzygody. Miałem okazję obserwacji i fotografowania ptaków które widziałem pierwszy raz w życiu. Zaliczyłem spotkanie z biebrzańskimi łosiami. Spotkałem bardzo rzadkiego w moich stronach zaskrońca. A wszystko to w pięknych dzikich krajobrazach rozlewisk Biebrzy.

Ponadto poznałem znowu kilkanaście sympatycznych osób, tak samo jak ja "fotograficznie przekręconych".

Symbolem a jednocześnie ptakiem który widnieje w logo Biebrzańskiego Parku Narodowego jest batalion. Krzysztof którego poznałem na plenerze, znał miejscówkę gdzie mogłem obserwować stadka batalionów i ich żerowanie, był to chyba jeszcze okres przed tokami, ponieważ nie widziałem ich bojów, z których są sławne. Na miejscu byliśmy grubo przed świtem. Było jeszcze zupełnie ciemno gdy położyliśmy się pod siatkami maskującymi. Gdy zaczęło szarzeć, wkoło zaczęły dochodzić przyjemne dla ucha odgłosy. Dopiero gdy zrobiło się jasno przekonałem się że to głosy rycyków, krwawodziobów i batalionów których duże ilości żerowały na zalanych łąkach, co rusz podrywając się i przelatując na inne miejsce.

Pomiędzy gromadkami batalionów zaobserwować można było rycyki. Były znacznie większe od batalionów i miały znacznie od nich dłuższe dzioby, ponadto zachowywały się bardziej dostojnie.

Na uboczu żerowały krwawodzioby, jednak nie w grupach lecz pojedynczo lub parami.

Krzysztof był doskonałym przewodnikiem, znał wiele ciekawych miejsc w parku. Wiedział że łosie o tej porze roku łatwiej jest spotkać w suchych lasach porastających wydmy niż na bagnach. Poruszaliśmy się drogami dojazdowymi do małych miejscowości rozsianych w parku lub na jego obrzeżu. W kilku miejscach spotkaliśmy łosie z których największe stadko liczyło cztery osobniki. Łącznie widzieliśmy piętnaście łosi. Nie wiem czy mieliśmy takie szczęście, czy populacja łosia nad Biebrzą jest tak liczna.

Jako dodatkowe atrakcje tej fotoprzygody mogę uznać sfotografowanie zaskrońca i bociana czarnego w kobiercu kmieci błotnej. Oba gatunki co prawda występują w moich stronach ale niełatwo je spotkać.

Dziękuję Kasi że zorganizowała ten plener i mogłem w nim uczestniczyć oraz Krzysztofowi za pokazanie tak pięknych i ciekawych dla fotografa zakątków.

Wilk na Czerwonym Torfowisku

2011-03-21T19:33:00.001+01:00

Niedzielne popołudnie 20 marca. Długo zastanawiałem się czy wyjść do lasu z aparatem. Około szesnastej decyzja : IDĘ.
Pakuję sprzęt do auta i wyjeżdżam. Miałem w planie usiąść na "Wojskowej Drodze", wczoraj na świeżo spadłym śniegu widziałem tam ślady wilków, obmyślam też miejsce zapasowe; Czerwone Torfowisko, na którym wyłożyłem tydzień temu całego byka daniela którego dostałem z zaprzyjaźnionej fermy (biedaczysko padło ze starości, miało już swoje lata). Po śladach wiedziałem że od czasu do czasu kręci się przy nim pojedynczy wilk i coś tam zawsze sobie skubnie.
Zajeżdżam jednak na "Wojskową Drogę" , wydaje mi się że są tam większe szanse. Na samym zjeździe z szosy do lasu spotykam mojego serdecznego kolegę Piotra, też z aparatem, ustalamy gdzie kto ma usiąść. Pomyślałem jednak że skoro on się tu już kręci, nie będę jemu wchodzić w drogę. Jadę na miejsce zapasowe, mam tam przecież wygodną budę i może tym razem spotkam wilka, który co jakiś czas tu zagląda. Co prawda siedziałem tam już kilka razy bez efektu, ponadto od dwóch lat bezskutecznie przesiedziałem w czatowniach przy wyłożonych przynętach dziesiątki a może i setki godzin, ale może tym razem????
Podchodząc do budy wypłaszam liska który próbował dobierać się do daniela, trochę żałuję że nie byłem wcześniej może udałoby się zrobić ciekawe zdjęcie. Siadam w budzie, torfowisko jest jeszcze zamarznięte i pokryte lodem, dzięki temu wczorajszy śnieg nie zdążył jeszcze stopnieć. W odległości 20 m leży daniel, chyba trochę w innym miejscu niż go wyłożyłem, wilk prawdopodobnie próbował go wyciągnąć w bardziej ustronne miejsce. Od czasu do czasu przeleci z głośnym krakaniem kruk, żaden jednak nie chce usiąść na przynęcie. Dochodzi osiemnasta, sprawdzam jak ustawić ekspozycje aby uzyskać przyzwoity czas migawki: ISO 1600, f5,6, EV -0,3 a migawka zaledwie 1/10 sek. Czas chyba wracać, nie ma szans na nieporuszone zdjęcie. Coś jednak podpowiada mi żeby zostać jeszcze kilka minut, tym bardziej że gdzieś niedaleko rozległ się natarczywy, ostrzegawczy głos kosa. W tym momencie widzę że z prawej strony coś się porusza miedzy karłowatymi brzózkami i idzie w kierunku przynęty. Już wiem że to wilk, bo tylko on może tak cicho się poruszać. Wiatr mam dobry, prosto w twarz a wilk idzie prostopadle do wiatru od nawietrznej. Nie może mnie zwietrzyć. Wyczekać tylko odpowiedni moment bo odległość jest tak bliska że na pewno migawka go spłoszy, ale może uda zrobić się serię 2-3 zdjęć. Wilk jest coraz bliżej daniela. Trzy metry od niego zatrzymuje się, rozgląda się i wietrzy, aby mieć pewność że nikt nie zakłóci mu posiłku. Decyduję że to ten jedyny moment, głowa jest doskonale widoczna, tułów trochę przesłonięty przez brzózki. Puszczam serię, nie wiem z ilu klatek i tak jak przewidziałem wilk ucieka. Nie ma się co dziwić, był w odległości 20 metrów.
Po zrzuceni zdjęć na komputer wiem że seria składała się z czterech klatek, z których jedna była akceptowalna.
Przy ogniskowej 400mm ISO 1600, czasie 1/8sek i kiepskiej, rozklekotanej głowicy Velbona to istny cud.

Wilk na lodzie.

2011-03-12T21:03:00.004+01:00

Zachęcony pięknymi zdjęciami wydry wykonanymi przez moich kolegów, postanowiłem dzisiaj też spróbować szczęścia. Zaczaiłem się obok niezamarzniętego źródliska przy samym brzegu niewielkiego leśnego jeziorka. Zauważyłem dzisiaj w dzień wokół niezamarzniętej wody dużo śladów wydry i lisa. Wydra dzięki temu kawałkowi otwartej wody miała dostęp do jeziorka a lisy prawdopodobnie traktowały miejsce jako wodopój. Usiadłem ok. godziny piętnastej, schowany za grubą olchą. Nic jednak się nie działo a że miałem dzisiaj ciężki dzień w pracy od czasu do czasu przymykało mi się oko. Gdy zacząłem myśleć o zakończeniu zasiadki usłyszałem szelest, coś wyraźnie szło po marznącym już śniegu. Nie mogłem jednak zlokalizować z jakiego kierunku dobiega szelest. Zacząłem się rozglądać i zaważyłem przez niezbyt gęste trzciny, oddzielające mnie od zamarzniętego jeziorka, idącego po lodzie wilka. Aparat przypięty był do statywu i wycelowany w zupełnie innym kierunku, zresztą nie było szansy na zrobienie zdjęcia przez trzciny, które choć niezbyt gęste, dla AF stanowiły przeszkodę nie do przebicia. Delikatnie zdjąłem aparat ze statywu i jak mogłem najciszej wstałem z wędkarskiego krzesełka. Moje ruchy i odgłosy zdejmowania aparatu nie zostały jednak obojętne dla wilka, który stanął i zaczął nasłuchiwać a potem ruszył cwałem tyłem do mnie.

Po przebiegnięciu 30-40 m zatrzymał się, obrócił bokiem i przyglądał się mi kilka sekund. W tym momencie wykonałem parę zdjęć.

Następnie wilk znowu ruszył i znikną w lesie po drugiej stronie jeziorka.

Gdy ochłonąłem, postanowiłem sprawdzić skąd przyszedł wilk. Do tyłu po jego tropie znalazłem miejsce gdzie wszedł na zamarznięte jezioro, było to niecałe 20 metrów od miejsca gdzie czatowałem na wydry, niestety siedziałem do niego tyłem.

Fotoprzygoda TOP 10 roku 2010

2010-12-28T00:56:00.003+01:00

Kiepski ze mnie pamiętnikarz, przez pół roku nic tu nie publikowałem. Zbliża się jednak koniec roku i postanowiłem zrobić podsumowanie moich tegorocznych fotoprzygód.
W moim odczuciu bezwzględnie numerem jeden w tym roku jest kwietniowe spotkanie i sfotografowanie wilków na łące w rezerwacie Pierwos. Tej przygody nie będę opisywał bo zrobiłem to już wcześniej na tym blogu.

Numer dwa na mojej liście to sfotografowanie 5 grudnia przy leśnej czatowni, zbudowanej w sierpniu, orła przedniego. Spotkanie było tak niespodziewane i emocjonujące że nie udało mi się zrobić porządnego zdjęcia. W czatowni siedziałem z młodszym kolegą Piotrem. Nastawieni byliśmy na myszołowy i po cichu liczyliśmy na bielika. Nic się nie działo, jedynie od czasu do czasu wylądowała jakaś sójka. Nagle ok 10.30 na pniu po ściętym drzewie 30 metrów naprzeciw czatowni wylądował duży drapol. Przez siatkę maskującą w szczelinie czatowni wydawało mi się że to młody bielik, syknąłem tylko do Piotra "nie ruszaj obiektywem i nie rób zdjęć". W tym czasie zobaczyłem że ten "bielik " jest jakiś inny. Nigdy wcześniej nie widziałem orła przedniego ale jaki inny ptak drapieżny mógł być wielkości bielika jednocześnie nim nie będąc, nastąpiło olśnienie orzeł przedni i ciarki przeszły mi po grzbiecie. Orzeł poderwał się z pniaka i na nieszczęście wylądował przy padlinie wyłożonej bliżej czatowni. Nie wytrzymałem i puściłem długą serię, usłyszałem że Piotrek robi to samo. Orzeł tego też nie wytrzymał poderwał się i usiadł na drzewie w odległości 30-40 m, w czasie tego lotu zrobiłem kilka zdjęć od d.... strony, dzięki którym mój kolega rozpoznał wiek ptaka. Po ok 3 min. orzeł ponownie poderwał się do lotu i znowu wylądował przy bliższej przynęcie, w czasie tego lotu zrobiłem znowu kilka zdjęć. Nie robiliśmy już jednak zdjęć ptaka na ziemi bo było to tak blisko (jakieś 15 m) że zapewne znowu skończyłoby się to spłoszeniem . Liczyliśmy że ptak zabawi dłużej i być może zainteresuje się przynętą wyłożoną dalej (25 m) i wtedy będziemy mogli śmielej robić zdjęcia. Orzeł jednak po 2-3 minutach odleciał, wydaje mi się że nie spłoszony naszym zachowaniem. Być może przyczyną było to że padlina zamarznięta była na kamień i z tego powodu była mało atrakcyjna.
Dodam jeszcze że po tym spotkaniu w następnych dniach wykorzystałem jeszcze ostatnie dni mojego urlopu. W czatowni przesiedziałem ok 40 godzin i nie widziałem już tego orła ani śladów jego bytności na śniegu.

Długo zastanawiałem się jakie zdjęcia i związana z nimi przygoda zasługuje na trzecie medalowe miejsce. Padło na zdjęcia traczy nurogęsi sfotografowanych na plaży koło Kuźnicy na Helu. Było to podczas mojego wrześniowego urlopu, który był kompromisem miedzy rodzinnym spędzeniem czasu i fotografowaniem siewkowatych podczas przelotach na wybrzeżu. Podział czasu między wymienione wyżej priorytety był mniej więcej taki: 4.00-9.00 czas dla ptaków, 10.00-23.00 czas dla ukochanej :))))
W jeden z poranków wybrałem się na obchód wybrzeża od strony otwartego morza z Kuźnicy w kierunku Jastarni. Pogoda była bardzo wietrzna, nad lądem było bezchmurne niebo ale na północy nad morzem wisiały ciężkie ciemne chmury. Zaczynało świtać , słońce skryte jeszcze za horyzontem podświetlało od spodu na czerwono chmury nad morzem. Marzyłem żeby w tej scenerii spotkać na brzegu żerujące biegusy które z natury są mało płochliwe i podchodzą na małe odległości do leżącego fotografa. Na brzegu jednak oprócz śmieszek i mew srebrzystych nie było widać innych ptaków. Mewy gdy się do nich zbliżałem podrywały się z dosyć dużych odległości, nie dopuszczając mnie na bliżej jak 50-60 m. Przede mną poderwała się w powietrze kolejna grupka spłoszonych mew ale zauważyłem że na brzegu pozostały dwa ptaki "niemewy". Po oblukaniu przez lornetkę rozpoznałem dwie samice nurogęsi siedzące z wtulonymi w pierze na grzbiecie głowami. W jednym momencie zdjąłem plecak, statyw rozłożyłem do najniższej możliwej pozycji i zacząłem czołganie, pchając przed sobą statyw z aparatem. Podczołgując się co jakiś czas robiłem zdjęcie, starając się tak ustawiać aby w tle mieć podświetlone na czerwono chmury. Nurogęsi większą część tego czasu kimały z wtulonymi w ciało głowami co ułatwiało podczołgiwanie ale nie sprzyjało ciekawym kadrom. W momentach kiedy jednak większa fala podmywała im piórka wstawały na chwilę z podniesioną głową, nie zwracały jednak w tym czasie na mnie uwagi gdyż bardziej pochłonięte były podmywającą je falą. Udało mi się w ten sposób zbliżyć na odległość ok 12-15 m.

Na miejscu czwartym sklasyfikowałem zdjęcie jenota zrobione na początku sierpnia z czatowni pod którą bezskutecznie próbowałem zwabić orlika krzykliwego porcjami rosołowymi z supermarketu. Porcje rosołowe jednak były zjadane. Postanowiłem wiec jednego razu posiedzieć dłużej żeby przyłapać złodziejaszka. Podejrzewałem liska ale około 21.00 pod czatownią zjawił się jenot i porcja po porcji została wyciągnięta spod czatowni i spałaszowana w wysokich trawach poza moim wzrokiem. Nie jestem pewien czy konsumentów nie było dwóch lub trzech, bo wydaje mi się że dosyć szybko następował nawrót po następną porcję :))) Zasiadce towarzyszyła najromantyczniejsza z możliwych atmosfera. Był bardzo ciepły, bezwietrzny, sierpniowy wieczór, koncert na sto tysięcy świerszczy i świadomość że jest się samym w tej pięknej scenerii a do najbliższej ludzkiej osady co najmniej 5 km. Do domu wróciłem grubo po północy.

Miejsce piąte to fotografie wydr na zamarzniętej rzeczce w lesie, powstałe w styczniu. Zdjęciom tym towarzyszyły ekstremalne mrozy, zasiadki nie mogły być długie, bo przy temperaturze dochodzącej do -20 stopni, trudno było w bezruchu wytrzymać dłużej niż 1,5- 2 godziny. Mimo tego z perspektywy czasu, tęsknie do nastroju towarzyszącemu wykonaniu tych zdjęć i na pewno będę fotografował wydry też i w tym roku.

Na szóstym miejscu sklasyfikowałem zdjęcie małego zwierzątka. Powstaniu zdjęcia łasicy pomogła jej ciekawość. Podczas jednej z wycieczek z aparatem do lasu przysiadłem dla odpoczynku na ściętym i przygotowanym do wywozu na leśnej drodze, klocu drewna. Po drugiej stronie drogi stał ustawiony stos drewna opałowego. Siedząc zdjąłem z ramienia torbę i czegoś w niej szukałem. Kątem oka zauważyłem że coś rusza się w stojącym naprzeciw stosie drewna. Z fotograficznego nawyku aparat błyskawicznie znalazł się w dłoniach, choć nie wiedziałem jeszcze dla jakiego powodu :)) Dopiero po kilkunastu sekundach zorientowałem się co rusza się w stosie drewna, była to malutka główka która co raz to w innym miejscu stosu wyglądała i przyglądała mi się ciekawsko. Zwierzątko określiłem jako łasicę, choć mógł to też być gronostaj ale nie udało mi się zobaczyć końca ogonka zwierzątka, po którym mógłbym określić, co to za stworek z takim zainteresowaniem mi się przyglądał.

Miejsce siódme zdjęcie bociana czarnego. Długo na ujęcie hajstry polowałem. Wiedziałem że często żeruje na dużej zalanej łące ale nie było szans na zdjęcie z podchodu. Zbudowałem prowizoryczne ukrycie z trzciny i gałęzi świerkowych, w którym przeleżałem cztery świty, Bez rezultatu. piąta zasiadka podobna była do pozostałych, znowu 3 godziny i znowu nie ma hajstry. Składam sprzęt i wyczołguje się z ukrycia i po prawej stronie w odległości 50 m widzę obiekt moich łowów, stojący na kikucie suchej olchy. Zanim bociek się zerwał zdążyłem jeszcze puścić serię z mojego Canona.

Miejsce ósme zdjęcie bielika w bagiennym środowisku. Miejsce od dawna zwróciło moja uwagę ze względu na ciekawy kolor traw rosnących na tym bagnie. Postawiłem na brzegu bagna ukrycie i wyłożyłem przynętę. Na drugiej zasiadce udało mi się zrobić serię zdjęć młodego bielika w scenerii ciekawych kolorystycznie traw.

Miejsce dziewiąte dzik w śnieżnej scenerii. To zdjęcie ma bardzo smutną historię. Nie będę jej tu opisywał. Długi czas myślałem o przeżyciach tego dzika i zawsze było mi bardzo smutno.

Miejsce dziesiąte, kontrowersyjne zdjęcie dla ptasiarza bo gniazdowe ale tę słonkę mało co nie nadepnąłem gdy przypadkowo przechodziłem na skróty przez podmokła brzezinę i tylko skorzystałem z okazji że zaufała w swój kamuflaż. Wiem że wysiedziała cztery pisklęta które być może w przyszłym roku zasilą populację słonki w okolicznych lasach.

I to koniec mojego podsumowania roku 2010. Nie wszystkie przedstawione tu zdjęcia są najwyższych lotów ale są to zdjęcia przy wykonaniu których towarzyszyły mi największe emocje a wspomnienia towarzyszące ich powstaniu pozostaną mi na zawsze.

Maj 2010. Plener Popówek, nasi modele.

2010-06-12T00:06:00.000+02:00

Zdjęcia które powstały na ptasim plenerze. Światełko nie rozpieszczało ale ciekawych okazji było wiele.
W kolejności od góry:
-Gęgawa z młodymi
-Łabędź krzykliwy.
-Brodziec piskliwy.
-Wrona z rybka, przed chwilą ukradła ją mewie.
-Śmieszka z upolowaną płoteczką.

Maj 2010. Plener Popówek, uczestnicy.

2010-06-11T23:43:00.000+02:00

Od 6 do 9 maja byłem na ptasim plenerze w okolicach Iławy. Organizatorem pleneru był pasjonata ptasiej fotografii i zarazem świetny fotograf Zbyszek. Był to już mój trzeci plener w tamtym miejscu. Zawsze chętnie tam jadę ze względu na grono sympatycznych ludzi których tam spotykam, tak samo jak ja zafascynowanych fotografią przyrodniczą. Ponadto okolica gdzie się spotykamy obfituje w ptactwo wodno-błotne tak że można zrobić ciekawe zdjęcia.
Ostatnim razem nie dopisała pogoda, ale i tak jak zwykle humory wszystkim dopisywały a i kilka zdjęć też można było zrobić mimo nie najlepszej aury.
Na zdjęciach od góry:
-Paweł, Andrzej, Przemek powracają z porannej zasiadki
-Uczestnicy pleneru przy ognisku.
-Fotografowanie rzekotki
-Narada przed wyjściem w teren.
-Ja we własnej osobie na porannym fotografowaniu (to zdjęcie zrobił Paweł).

Wiosna 2010. Przylaszczki i huby.

2010-06-05T14:43:00.000+02:00

Zestawienie kwiatów z hubami wygląda na dość kontrastowe. Zdjęcia powstały któregoś z kwietniowych dni podczas wypadu z aparatem do lasu.
Przylaszczki to pierwsze masowo kwitnące rośliny w moim lesie. W tym roku ich kwitnięcie rozciągnięte było w czasie i nie było tak widowiskowe. Są jednak wiosny kiedy jest ono gwałtowne a całe poszycie leśne pokrywa się błękitnym dywanem kwiatów.
Huby to owocniki grzybów które żyją na pniach drzew lub martwym drewnie.

2009/2010. Fantasmagorie.

2010-06-05T14:36:00.000+02:00

Czasami zrobię zdjęcie które nie wiadomo co przedstawia. Wrzucam je więc do folderu który nazwałem "fantasmagorie". To właśnie niektóre z moich fantasmagorii.

Wiosna 2010. W lesie i na jeziorze

2010-06-05T14:27:00.000+02:00

Dzięcioł czarny, sójka i perkozy dwuczube.

Kwiecień 2010. Mieszkańcy łąk szerszym kątem.

2010-06-04T14:55:00.000+02:00

Nie udało mi się czajki ani kszyka przechytrzyć na tyle żeby im zrobić twarzowe zdjęcie z bliskiej odległości, więc póki co "środowiskowo" :))))

Marzec 2010. Żurawie.

2010-06-04T14:41:00.000+02:00

W lesie, na polach i łąkach leżało jeszcze dużo śniegu gdy 4 marca usłyszałem pierwszy raz w tym roku żurawie. Te majestatyczne ptaki przybywają z zimowisk bardzo wcześnie. Choć Mazury to jeden z chłodniejszych zakątków Polski i wiosna rozpoczyna się tu dużo później niż w centralnej Polsce ale nie wiedzieć czemu żurawie obserwowane są tu wcześniej niż na Mazowszu.

2010 luty/marzec . Pierwsi zwiastuni wiosny

2010-06-04T14:08:00.000+02:00

W lutym gdy dni zaczynają się już wyraźnie wydłużać a w południe słoneczko potrafi ogrzać powietrze do ponad 10 stopni zaczynają się pojawiać ptaki które nie zimują na Mazurach. Pierwszym takim ptaszkiem którego zaobserwowałem był kwiczoł, który pojawił się w moim ogrodzie w połowie lutego i stał się regularnym stołownikiem karmika dla sikor. Ulubionym pokarmem tego ptaszka było jabłuszko nabite na gałązkę ogrodowego drzewka. O jabłuszka staczał utarczki z kosem który zimował w moim ogrodzie. Wywiesiłem drugie jabłko w innej części ogrodu tak żeby ptaki nawzajem nie musiały konkurować o pokarm. Każdy teraz siedział całymi dniami na drzewie gdzie miał swoje jabłko i wydziobywał tyle na ile miał ochotę ale wzajemnie nie wchodząc sobie w drogę.
Na początku marca pojawiły się trznadle, które czasami zimują w mojej okolicy ale widocznie ta zima była za ostra i nie widywałem ich w tym roku. Zaraz po trznadlach pojawiły się pliszki, które żartobliwie nazywam trzęsidupki, bo chodząc po ziemi śmiesznie poruszają kuprem.
Na przełomie marca i kwietnia widywałem już zięby i świergotki łąkowe. A później to już zaczęły sie masowe przyloty całego ptasiego towarzystwa.....
Ptaszki na zdjeciach od góry w opisywanej kolejności.

Zima 2009/2010 Pod moją czatownią

2010-06-04T13:34:00.000+02:00

Nie pamiętam czy wcześniej pisałem; latem 2009 roku na dużej łące wybudowałem czatownie do fotografowania ptaków, głównie drapieżnych. Jest to zagłębiona w ziemi drewniana szopka z poziomymi szczelinami do obserwacji i fotografowania. Zamaskowałem ją sianem , tak że wygląda jak stóg siana stojący na łące. Od października do połowy marca wykładałem pod nią mięso. Głównie była to dziczyzna, ofiary kolizji drogowych, postrzłki po polowaniach na czas nie odnalezione, padłe z wycieńczenia i zimna leśne zwierzęta, resztki po wilczych ucztach, padłe daniele i odpady poubojowe z pobliskiej fermy danieli i padłe zwierzęta gospodarskie od znajomych rolników , czasami trafiały się ryby od rybaków (głównie stynka). Gdy pod koniec zimy zrobiłem sobie podsumowanie wyłożonej karmy wyszło mi że było tego ok 3 ton. Karma leżała pod czatownią cały czas, nie było okresów aby kiedykolwiek jej tam zabrakło, tak że ptaki były przyzwyczajone do miejsca i myślę że pomogła im ona przetrwać bardzo ostrą tegoroczną zimę. Różnorodność ptaków odwiedzająca moje karmisko nie była duża ale ilościowo już wyglądało to zupełnie inaczej. Szacuję że systematycznie odwiedzało to miejsce 11-12 bielików, 7 myszołowów, ok 50 kruków i ok 15 sójek. Nie mówię o lisach i wilkach których ślady spotykałem przy karmie, których nigdy nie udało mi sie przy niej sfotografować.

Styczeń 2010 co dzieje sie na zamarzniętej rzeczce

2010-06-04T13:09:00.000+02:00

Podczas tegorocznego bardzo mroźnego stycznia często odwiedzałem rzeczkę płynącą przez las niedaleko mojego domu. Jest to niewielki ciek łączący dwa jeziora, szer ok 2-3 m i głębokości ok 1 m. Podczas tegorocznej zimy zamarzł na całej długości i jedynie w miejscach gdzie nurt był bystrzejszy, pozostały niezamarznięte "dziury", które gdy temperatura w nocy spadała poniżej -20 stopni też pokrywały się warstewką lodu. "Dziury" te były miejscami w których wydry wychodziły na lód aby skonsumować to co upolowały w wodzie a najczęściej były to żaby które w hibernacji zimowały w lodowatej wodzie. W miejscach tych można było również spotkać bobra, który odwiedzając swoje podwodne spiżarki wystawiał mordkę aby zaczerpnąć powietrza do przepłynięcia następnego odcinka pod lodem. Ciekawe było to że najpierw "dziury" odwiedzał bóbr, kruszył nocny lód, po jakimś czasie pojawiała się wydra i korzystała z przerębli zrobionej przez bobra.

Spotkania z wilkami.

2010-05-25T21:25:00.000+02:00

Zdjęcia które dostarczyły mi najwięcej emocji w całej mojej fotograficznej przygodzie.
Że wilki są w lasach gdzie mieszkam wiedziałem już dawno. Kilka razy udało mi się nawet zobaczyć wilka z dalekiej odległości.
Pierwszy raz udało mi się sfotografować wilka na leśnej drodze we wrześniu 2009 roku. Było to przypadkowe spotkanie, podobnie zresztą jak wszystkie pozostałe. Wcześnie rano szedłem leśną drogą w kierunku przesmyku którym często przechodziły jelenie w powrotnej drodze z pól do dziennych ostoi. Na aparacie założony miałem obiektyw 200 milimetrowy, czterysetka była w futerale na ramieniu, niewygodnie się ją nosi podpiętą do aparatu. Za jednym z zakrętów wijącej się przez las drogi, zobaczyłem że przedemną, w odległości ok 80 m, na tej samej drodze, tyłem do mnie, najzwyczajniej w świecie wędruje sobie wilk. Zrobiłem kilka ujęć od d...y strony. Być może trzask migawki spowodował że wilk się zatrzymał i obrócił do mnie bokiem. Miałem czas by zrobić kilka zdjęć bo za chwile wilk czmychnął w las. Zdjęcie z tego spotkania najwyżej.
Drugi raz miałem sposobność sfotografowania wilka w styczniu 2010. Późnym popołudniem podchodziłem do mojej czatowni na ptaki drapieżne, którą wybudowałem latem poprzedniego roku na dużej śródleśnej łące. Zatrzymałem się na skraju lasu aby przez lornetkę zlustrować co dzieje się na łące. Nie przykładając lornetki do oczu spostrzegłem że po drugiej stronie łąki w odległości jakichś 150 m wędruje wilk. Oparłem aparat o drzewo i zrobiłem kilkanaście zdjęć, niestety wilk cały czas się oddalał. Później gdy podszedłem do czatowni zobaczyłem na śniegu ślady wilczych łap. Wilk pożywił się padłym jeleniem wyłożonym jako przynęta na bieliki. Być może gdybym siedział w czatowni zrobiłbym zdjęcia wilka z odległości kilkunastu metrów.
Trzeci raz miałem okazje zrobić zdjęcia , tym razem dwóm wilkom na tej samej łące, późnym wieczorem w kwietniu 2010. To spotkanie było najbardziej fascynujące, bo też bardzo bliskie.
Jak do niego doszło opisuje relacja którą opublikowałem w innym miejscu, oto ona:
Od kilku dni próbuję zrobić zdjęcie kszyka. Mam doskonałe miejsce, dużą łąkę w środku lasu. Z powodu działalności bobrów w dużej części podtopioną. Szacuje że na tej łące jest kilkanaście kszyków. Cóż z tego że godzinami leżę w błocie pod siatką maskującą żaden kszyk nie chce usiąść bliżej niż 20 metrów, powystawiałem nawet stare dębowe słupki pastwiskowe żeby miały punkty obserwacyjne, nic z tego, nie chcą współpracować.
Dzisiaj jak zwykle ok 17 położyłem się w moim miejscu i jak zwykle kiszka. Słońce skryło się już za drzewami więc zacząłem zbierać klamoty. W tym czasie w odległości jakieś 500 m po drugiej stronie łąki gdzieś niedaleko skraju łąki w lesie, usłyszałem wycie wilków. Nie zważając na to że na łące jest woda, zapadając się miejscami do pół łydek w błoto biegiem ruszyłem w tamtym kierunku, żeby skrócić dystans. Miałem nadzieję że wilki wyjdą na łąkę. Z drugiej strony myślałem, co ze mnie za idiota, dlaczego wilki mają wyjść za jasna na otwartą przestrzeń. Ze sobą miałem tylko aparat i statyw, karimatę i siatkę zostawiłem na ksztkowym miejscu. W odległości ok 80 m od skraju łąki znalazłem trochę w miarę suchego miejsca i kępkę trawy która od biedy mogła posłużyć za maskowanie. Położyłem się i czekam. Po 2-3 minutach zobaczyłem wilka wychodzącego na łąkę. Pierwsze poszły długie serie, bez ładu i składu. Dopiero po jakimś czasie się opanowałem i zacząłem kombinować z kompozycją, zmieniłem ISO na 1600 żeby uzyskać przyzwoite czasy. Dopiero po jakimś czasie zauważyłem że z lasu wyłonił się drugi wilk. Oba wilki powoli obwąchując teren szły na zbliżenie. Szacuję że wilk który wyszedł pierwszy z lasu zbliżył się do mnie na jakieś 40 m, później odbił w lewo i równolegle do ściany lasu zaczął się oddalać. Wilk który wyszedł jako drugi trzymał się bliżej skraju lasu w odległości 60-70 m. Uchwycenie obu wilków w jednym kadrze miałem możliwość dopiero gdy wilki oddaliły się na jakieś 100 m w tym czasie się do siebie zbliżyły. Wydaje mi się że był jeszcze trzeci osobnik który chyba dołączył do nich w dalszej odległości gdzie była już wyższa trawa, ale tego nie jestem pewien.

Rok 2009. Moje strony z lotu ptaka.

2010-05-25T21:17:00.000+02:00

Kolejno od góry:
-Jezioro Majcz Wielki nad którym mieszkam, w lewym dolnym rogu te czerwone dachy to moja osada.
-Duża śródleśna łąka. Moje ulubione miejsce fotołowów. Mam na niej czatownię, tu udało mi się zrobić zdjęcia wilków, bielików, jeleni, saren, żurawi a na widocznym jeziorku zdjęcia bobrów i wydr. Na horyzoncie ten duży obszar wodny to jezioro Śniardwy.
-Małe śródleśne jeziorko dystroficzne bez nazwy. Ciekawostką są "pływające wyspy". To odrywające się fragmenty pła torfowego które popychane wiatrem pływają po jeziorze.
-Moja osada, na samym skraju lasu.
Zdjęcia zrobione z samolotu który pilotowany był przez mojego kolegę Janka. Lot był jego prezentem imieninowym dla mnie :))

Rok 2009. Puszczyk

2010-05-25T21:11:00.000+02:00

Puszczyk w dziupli. Jedyne do tej pory moje zdjęcie sowy. Zdjęcie zrobione dzięki informacji mojego kolegi "Kota", który kilkakrotnie widział w tej dziupli odpoczywającego w czasie dnia puszczyka. Ja też miałem szczęście i gdy tam poszedłem z aparatem, puszczyk jak zwykle "dyżurował".

Rok 2009.Sarny.

2010-05-25T21:03:00.000+02:00

Rok 2009. Jelenie.

2010-05-25T20:55:00.000+02:00

Rok 2009. Dziki

2010-05-25T20:47:00.000+02:00

Rok 2009. Ptaki na ogół zwiazane z wodą.

2010-05-25T20:39:00.001+02:00

Zdjęcia z roku 2009. Małe ptaszki.

2010-05-24T21:11:00.000+02:00

Zdjęcia z roku 2009. Ptasia drobnica

2010-05-23T17:34:00.001+02:00

Zdjęcia z roku 2009. Sikorki.

2010-05-23T17:12:00.000+02:00

Zdjęcia z roku 2009. Bieliki.

2010-05-23T16:46:00.000+02:00

Zdjęcia z roku 2008. Mazurskie klimaty.

2010-05-23T13:33:00.000+02:00

Zdjęcia z roku 2008. Pierwsze próby panoramowania.

2010-05-23T13:05:00.000+02:00

Zwierzęta na większości moich zdjęć są w pozach statycznych. Sztuki uchwycenia ich w ruchu nie opanowałem dobrze jeszcze do tej pory.
Na tym zdjęciu lecącej pary krzyżówek, frunąca poniżej kaczora pani kaczorowa, znalazła się poza głębią ostrości. Przypadkowo wyszedł ciekawy efekt jakby cienia kaczora.

Zdjęcia z roku 2008. Czteronożni mieszkańcy lasu.

2010-05-23T12:27:00.001+02:00

Tego młodego liska udał mi się uchwycić gdy podchodziłem do czatowni na ptaki drapieżne. Ładnie mi pozował ale udało mi się zrobić tylko dwa zdjęcia, chociaż długi czas był zdezorientowany i nie zdawał sobie sprawy że jestem tuż obok. Niestety bateria w aparacie padła.

Wiele razy idąc z aparatem przez las widziałem jelenie stojące wśród drzew i krzaków obserwujące mnie z odległości kilkudziesięciu metrów. Dopóki jest się w ruchu jelenie stoją czujne, kontrolując sytuację. Wystarczy się jednak tylko zatrzymać, uciekają. Zdjęcie łani udało mi się zrobić, zatrzymując się i prawie natychmiast wycelowując w nią aparatem, pół sekundy później miałem już tylko możliwość zrobienia zdjęcia jej zadka :))

Dzik napędził mi strachu gdy skracając drogę, przedzierałem się przez trzcinowisko, zresztą prawdopodobnie ja jemu też. Być może była to locha która w pobliżu miała gniazdo z warchlakami, wolałem jednak tego nie sprawdzać.

Zdjecia z roku 2008. Drobne i trochę większe :) ptaszki

2010-05-23T12:15:00.000+02:00

Zdjęcia z roku 2008. Ptaki drapieżne.

2010-05-23T11:35:00.001+02:00

Do tych niezbyt udanych zdjęć ptaków drapieżnych czuję duży sentyment, to pierwsze sfotografowane myszołowy i bielik z pierwszej własnoręcznie zbudowanej czatowni, nie myślałem w tamtym czasie o uporządkowaniu przedpola. Gdy bielik wylądował przy przynęcie, z wrażenia nie mogłem opanować drżenia rąk i cykałem zdjęcia jak leci nie zwracając uwagi że na wszystkich jest umieszczony w centrum kadru.

Początek

2010-05-23T10:30:00.001+02:00

Nazywam się Krzysztof Stasiaczek, mieszkam w maleńkiej miejscowości niedaleko Mikołajek na Mazurach. Postanowiłem że od dzisiaj zacznę tu umieszczać swoje zdjęcia. Przy ciekawszych będę starał się opisać okoliczności w jakich powstały.
Z czasem będą one publikowane w kolejności chronologicznej ale ponieważ fotografuję już od jakiegoś czasu, na początku będą zdjęcia które powstały wcześniej.
Interesuje mnie głównie fotografia przyrodnicza ale znajdą się tu też zdjęcia o innej tematyce.
Zapraszam do oglądania i czytania.
Krzysztof Stasiaczek